در کارآزمایی‌های کوتاه‌مدت شامل داروهای کاهش‌دهنده فشار خون (BP)، رژیم‌های حاوی مسدودکننده گیرنده آنژیوتانسین (ARB) با کاهش خطر قطع درمان به دلیل عوارض جانبی همراه بودند، در حالی که مسدودکننده‌های کانال کلسیم و سایر ترکیبات دارویی با خطر بالاتر قطع درمان همراه بودند.

• محققان یک مرور سیستماتیک و متاآنالیز شبکه‌ای را برای مقایسه عوارض جانبی کوتاه‌مدت و خطر قطع درمان در بین کلاس‌ها و ترکیبات اصلی داروهای کاهنده فشار خون انجام دادند.
• آنها سه پایگاه داده‌ی مقالات علمی را از زمان آغاز به کار تا دسامبر ۲۰۲۴ جستجو کردند و بررسی‌های قبلی و تاییدیه‌های دارویی FDA را بررسی کردند.
• مطالعات انتخاب‌شده، کارآزمایی‌های بالینی تصادفی دوسوکور در بزرگسالان بودند که اثرات مهارکننده‌های آنزیم تبدیل‌کننده آنژیوتانسین (ACE)، ARBها، بتابلاکرها، مسدودکننده‌های کانال کلسیم، دیورتیک‌ها یا ترکیبات آن‌ها را با درمان و پیگیری 4 تا 26 هفته‌ای ارزیابی کردند.
• پیامد اولیه، قطع درمان به دلیل عوارض جانبی بود. پیامدهای ثانویه شامل بروز سرگیجه، سردرد، سرفه و ادم بود.

 

• این تجزیه و تحلیل شامل ۷۱۶ آزمایش با ۱۵۹۳۶۲ شرکت‌کننده (میانگین سنی ۵۴.۶ سال؛ ۴۴٪ زن) بود. میانگین مدت درمان ۸.۶ هفته بود.
• خطر قطع درمان به دلیل عوارض جانبی با مونوتراپی ARB (اختلاف خطر [RD]، -0.8%؛ فاصله معتبر 95% [CrI]، -1.3% تا -0.4%) و با ترکیب ARB و مسدودکننده کانال کلسیم (RD، -1.2%؛ 95% CrI، -1.8% تا -0.6%) به طور قابل توجهی کمتر از دارونما بود.
• مونوتراپی با مسدودکننده‌های کانال کلسیم با افزایش قابل توجه خطر قطع درمان به دلیل عوارض جانبی همراه بود (RD، 1.2%؛ 95% CrI، 0.6%-2.0%)، همچنین رژیم‌های درمانی با مهارکننده ACE و مسدودکننده کانال کلسیم (RD، 1.1%؛ 95% CrI، 0.2%-2.4%) و یک بتابلاکر و دیورتیک تیازیدی (RD، 1.7%؛ 95% CrI، 0.1%-4.3%) نیز همین وضعیت را داشتند.
• تمام رژیم‌های کاهنده فشار خون نسبت به دارونما با خطر بیشتر سرگیجه همراه بودند، در حالی که اکثر رژیم‌ها با خطر کمتر سردرد مرتبط بودند. بر اساس داده‌های سطح کارآزمایی، یک ARB همراه با یک مسدودکننده کانال کلسیم به عنوان بهترین رژیم تحمل‌شده در کل رتبه‌بندی شد.

 

دکتر مری ام. مک‌درموت و دکتر استفن دی. پرسل، در سرمقاله‌ای که ضمیمه مقاله بود، نوشتند: «نتایج مطالعه‌ی وانگ و همکارانش می‌تواند به پزشکان در انتخاب درمان‌های ضد فشار خون برای بیمارانی که داروهای فشار خون بالا را شروع می‌کنند، کمک کند، به‌ویژه زمانی که بیماری‌های همراه، مانند وجود دیابت با بیماری میکروواسکولار، درمان خاصی را ایجاب نمی‌کند . »

آنها افزودند: «کار وانگ و همکارانش به عنوان یادآوری برای پرسیدن از بیماران در مورد عوارض جانبی که ممکن است با درمان ضد فشار خون مرتبط باشد، به ویژه به این دلیل که عوارض جانبی می‌توانند پایبندی به درمان را مختل کنند، که به نوبه خود ممکن است توانایی داروهای ضد فشار خون را در پیشگیری از حوادث قلبی عروقی کاهش دهد.»

منبع:

این مطالعه توسط نلسون وانگ، دکترا، از دانشگاه نیو ساوت ولز، سیدنی، استرالیا رهبری شد و در تاریخ ۲۸ مه به صورت آنلاین در JAMA منتشر شد .

محدودیت‌ها:

فرضیات متاآنالیز شبکه‌ای مانند ناهمگونی جمعیت، انتقال‌پذیری و سازگاری مدل وجود داشت. این مطالعه بر روی کارآزمایی‌های کوتاه‌مدت متمرکز بود و مطالعات طولانی‌تر از 6 ماه را حذف کرد. اکثر شرکت‌کنندگان، بزرگسالان میانسال مبتلا به فشار خون بالا و بیماری‌های همراه کم بودند.

این مطالعه از طریق کمک هزینه برنامه‌ای از شورای ملی تحقیقات پزشکی و سلامت (NHMRC) بودجه دریافت کرد. چندین نویسنده گزارش دادند که از سازمان‌های صنعتی و تحقیقاتی از جمله NHMRC کمک هزینه، بورسیه، پشتیبانی سفر یا هزینه‌های شخصی دریافت کرده‌اند. یکی از نویسندگان گزارش داد که به صورت پاره وقت به عنوان مدیر ارشد پزشکی جورج مدیسین کار می‌کرده و دارای حق ثبت اختراع مرتبط بوده است. نویسنده دیگری گزارش داد که دارای روابط نهادی مرتبط با سرمایه‌گذاری در محصولات ترکیبی با دوز ثابت است.